Pokazywanie postów oznaczonych etykietą albumy wspomnienia Warszawa spacer. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą albumy wspomnienia Warszawa spacer. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 19 czerwca 2018

subiektywne opowieści jednokadrowe


 Poniższy tekst powstał jako wstęp do katalogu przygotowanego na wystawę moich fotografii, której wernisaż odbył się w połowie grudnia 2017 roku, w Muzeum Wydziału Geologii.
Doszedłem do wniosku, że całkiem nieźle wyjaśniam w nim moje podejście zarówno do fotografii w ogóle, jak i do fotografii "analogowej" w szczególności. 
Wiele fotografii - zwłaszcza tych zrobionych metodą tradycyjną czy "hybrydową" - opatruję wspólnym tytułem - "subiektywny spacer po...". W poniżej przedstawionym tekście jest również - skrótowo rzecz jasna - wyjaśnione pochodzenie owego określenia... Zresztą - bardzo podobnie zatytułowany jest ten blog. Serdecznie zapraszam...

„subiektywne opowieści jednokadrowe”
  
O tym, że „życie to opowieść” wszyscy wiemy od dawna. Ten fragment cytatu z szekspirowskiego Makbeta jest wykorzystywany bardzo często – i prawie zawsze bez dalszego ciągu. Na swój własny użytek – także „fotograficzny” - dopowiadam sobie do szekspirowskiej sentencji ciąg dalszy nieco inny niż oryginalny:
 „Życie to opowieść, którą my sami opowiadamy Bogu, sobie i innym”. Jesteśmy jednocześnie narratorem, bohaterem i pierwszym odbiorcą tej opowieści jaką jest życie.

Dlaczego fotografia?
Dlatego, że gdy chcemy jakąś opowieść zapamiętać, czy podzielić się nią z innymi – często sam dar wymowy nie jest wystarczający.
Fotografia powstaje w czasie krótszym niż mgnienie oka. To co zapamiętujemy w naszym umyśle po takim mrugnięciu jest dostępne bezpośrednio – wyłącznie dla nas samych. Jeśli chcemy taką opowieść przekazać innym, potrzebujemy wspomagania. Między innymi poprzez obraz.
Stąd fotoreportaż.
Tyle, że fotoreportaż to zdjęć kilka. Fotoreportaż powstaje najczęściej na jakiś temat, a przecież my, patrząc na otaczający nas Świat, snując naszą o nim opowieść, nie zawsze mamy wcześniej ów temat sprecyzowany.

Stąd „opowieści jednokadrowe”.
Jedno mrugnięcie okiem, jeden widok, sytuacja, chwila zapamiętana, zauważona „katem oka” = jedno mignięcie migawki aparatu, jedna sytuacja prawie nieprzewidziana, bądź tylko przypuszczalna. Chwila zauważona – i zapamiętana na dłużej na kliszy. Dostępna nie tylko dla nas. Możliwa do opowiedzenia.

Czasami ta „zapamiętana” opowieść jest jednoznaczna, nie wymaga dopowiedzeń, dodatków – choćby w postaci tytułu czy uzupełniającego opisu. Czasem – choć jest jednoznaczna dla nas, może być przez innych odebrana inaczej niż przez nas. Wtedy przy obrazie pojawia się tytuł i/lub historia.


Ale czasem – z pełną świadomością – pozostawiamy odbiorcy całkowitą „wolność odbioru”. Niech on sam opowie sobie tę historię, którą zobaczył naszymi oczami…

Dlaczego wyłącznie czerń i biel? (no - plus odcienie szarości…)
Nie pamiętam już, który z wielkich fotografów odpowiedział na pytanie: „czemu nie „robi koloru?” stwierdzeniem, że samo fotografowanie jest już na tyle trudne , że nie warto sobie jeszcze dodatkowo utrudniać życia fotografując w kolorze…

Być może z racji lenistwa – w przypadku fotografii „analogowej” (cokolwiek to znaczy), tradycyjnej „bawię się” wyłącznie fotografią czarno-białą, a zdjęcia kolorowe robię korzystając ze zdobyczy współczesnej techniki czyli cyfrowego zapisu obrazu.

Ale – to nie tylko lenistwo, czy też chęć uniknięcia skomplikowanego procesu wywoływania negatywów kolorowych.

To przede wszystkim ćwiczenie wyobraźni. Głównie własnej, częściowo również i wyobraźni odbiorców. 
 
 
Za co oczywiście serdecznie przepraszam…

Dlaczego „subiektywne”?
Wszystko już było. To też sentencja, którą znamy (jako ludzkość) od starożytnego Egiptu. Przymiotnik „subiektywne” jaki bardzo często dodaję do opisów swoich fotograficznych „działań” to taka forma obrony. Przed ewentualnymi zarzutami, że moje zdjęcia, moje fotograficzne opowieści są, mogą być, powtórzeniem.
Oczywiście, że są – przecież „wszystko już było”. Ale jest to powtórzenie według mnie. 


 ------------ 
ps. Wystawa jeszcze nadal "wisi" w Muzeum. Będzie - prawdopodobnie - wisiała jeszcze przynajmniej do końca lipca. Wszystkich chętnych serdecznie zapraszam do jej obejrzenia. Jedynym utrudnieniem jest konieczność skontaktowania się wcześniejszego ze mną - Muzeum otwierane jest dla zwiedzających indywidualnie, w godzinach pracy Wydziału - i Kolegów w nim (w Muzeum) pracujących. Ale to utrudnienie - może być zrekompensowane choćby tym, że każde zwiedzanie ma charakter autorskiego i kuratorskiego oprowadzania :)
W katalogu zamieszczona jest również informacja o charakterze technicznym - którą przytaczam na koniec:


dodatki techniczne:
Przy każdej fotografii podana jest informacja o aparacie jakim zdjęcie zostało zrobione i o typie negatywu na którym zdjęcie wykonano. Dla niektórych – bardziej doświadczonych foto-amatorów – ma to znaczenie. Wszystkie zdjęcia powstały według następującej procedury:
- aparatem „analogowym” (tradycyjnym) wykonano ujęcie na kliszy;
- negatyw został wywołany przy użyciu odpowiednich odczynników chemicznych (albo przeze mnie, albo w Zakładzie Fotograficznym);
- wywołany negatyw został – przeze mnie – zdigitalizowany w „cyfrowej ciemni” (czyli zostało wykonane cyfrowe zdjęcie negatywu w wysokiej rozdzielczości);
- plik z zapisem cyfrowym obrazu negatywowego został opracowany przy pomocy programu graficznego (uzyskanie obrazu pozytywowego, korekcja ostrości, kontrastu, ewentualnie korekcja kadru). Procedury wykorzystywane przy tym opracowaniu odpowiadają czynnościom, które średnio wprawny foto-amator potrafi wykonać przy pomocy powiększalnika w „klasycznej” ciemni fotograficznej;
- opracowane pliki posłużyły do wydrukowania (na papierze fotograficznym) prezentowanych obrazów. Wszystkie wydruki zostały wykonane w warszawskiej firmie fotograficznej „Czarno – białe”;
 


poniedziałek, 23 stycznia 2017

subiektywne spacery powarszawskie - najbliższa okolica...

Jest sporo prawdy w powiedzeniu: "cudze chwalicie - swego nie znacie". Od dłuższego czasu "chodził za mną" subiektywny spacer po najbliższej okolicy. Ulice, bramy, podwórka znane "od zawsze"... 
W minioną sobotę zapadła decyzja. Dodatkowym pretekstem do odwiedzenia najbliższych okolic była też chęć odwiedzenia jedynego w pobliżu miejsca - gdzie można kupić jakąś książkę. 
Miałem zamiar zajrzeć - podczas subiektywnego spaceru - do Antykwariatu Grochowskiego na ul. Kickiego. Ot tak przy okazji. A potem miałem zamiar pospacerować subiektywnie po grochowskich ulicach, na których pół wieku temu bawiłem się w "śledzenie" czy w podchody...

No i zajrzałem. I wsiąkłem :). 
 Uwielbiam księgarnie, jeszcze bardziej kocham antykwariaty (książkowe). Uprzejmy Pan Sprzedawca wyraził zgodę bym zrobił kilka zdjęć. Coś wspaniałego - setki, tysiące książek :). Półki, zakamarki, szafy, lekki półmrok... Tak wygląda prawdziwy antykwariat... 
Transformacja (cokolwiek to znaczy) praktycznie zlikwidowała - w Warszawie - handel używanymi książkami. Nieliczne antykwariaty z prawdziwego zdarzenia jeszcze działają - tu i ówdzie. Kiedy kilka lat temu dowiedziałem się, że na Grochowie powstał antykwariat - nie przypuszczałem nawet (i być może dlatego dopiero teraz do niego trafiłem), że dosłownie "pod bokiem" mam kopalnię skarbów...
 
 
 
  Nie nastawiałem się na fotografowanie w pomieszczeniu zamkniętym, nie miałem statywu, zamiast Zenzy miałem lekkiego Rolleiflexa z załadowanym negatywem o nominalnej czułości ISO 125. Przydał się "stalowy chwyt jaskiniara" (zainteresowani wiedzą o co chodzi), przydały się informacje wyczytane w starych podręcznikach do fotografii, zasłyszane od "starych praktyków". A później "wielka improwizacja" - czyli tzw. forsowanie. Bardzo być może - że tych zdjęć "nie należało" robić (znam takich, którzy tak by powiedzieli). Ale nie mogłem się oprzeć. :)
 
 
 Czas, który miałem zamiar spędzić na subiektywnym spacerze pogrochowskim - minął w "okamgnieniu". Oczywiście - znalazłem kilka książek, które kupiłem :)
A w drodze do domu udało mi się jeszcze zrobić kilka zdjęć.
 
 Do Grochowskiego Antykwariatu wrócę z pewnością - zarówno na zakupy jak i "na zdjęcia". No i pogrochowski spacer również z pewnością się odbędzie. Może nawet kilka... :)

(Wszystkie fotografie wykonane zostały aparatem Rolleiflex, na negatywie Ilford FP4+. Negatyw był naświetlany na czułość ISO 400, wywołany w wywoływaczu Ilfotec DD-X  i zdygitalizowany w mojej "cyfrowej ciemni". Serdecznie dziękuję Pracownikom Antykwariatu Grochowskiego z zgodę na wykonanie zdjęć.)

ps.
W Antykwariacie można również nabyć "Oranżadę grochowską". Zapewniam - smakuje tak samo jak ta, którą kupowaliśmy przed pół wiekiem... 

pps.
Taką atmosferę - jaka panuje w tym miejscu - spotykałem wcześniej jedynie w antykwariatach w Krakowie i w Paryżu... :)

niedziela, 24 lipca 2016

Magia fotografii (2)

Magia fotografii - to bardzo potężna magia. Nadal jestem (mam nadzieję, że nie sam) pod jej wpływem. I całkiem mi z tym dobrze.
Kolejny aspekt tej magii - to możliwość poznania Świata (tego, który nas otacza współcześnie) w takiej postaci, w jakiej istniał zanim
się na nim pojawiliśmy, takiego jaki był "przed nami". 
Bardzo lubię swoje "subiektywne spacery" - które z reguły są inspirowane chęcią poznania takiego świata. Jeśli tylko nie jestem gdzieś poza Warszawą (gdzie oczywiście też staram się wykroić godzinkę, dwie na taki spacer) - to, najczęściej w weekend - spaceruję. Po Warszawie. Oczywiście subiektywnie. A jednocześnie - próbuję "poznać" tę Warszawę z czasów przede mną...
Oczywiście - jest to możliwe wyłącznie dzięki magii fotografii. Liczba albumów prezentujących obraz - nie tylko Warszawy - dawniej jest ogromna. Zarówno pozycje antykwaryczne - albumy ilustrujące (w latach 40-tych, 50-tych, 6o-tych) odbudowę miasta jak również - w tych samych czasach - prezentujące ówczesny wygląd, jak i cała masa współcześnie wydawanych albumów zawierających fotografie - różnych Autorów, z różnych czasów.

Ot choćby seria "Warszawa, lata.... " (fot. powyżej) wydawana przez wydawnictwo BOSZ. Jako podstawowy, "wyjściowy" materiał, zwłaszcza dla kogoś kto nie posiada we własnych zbiorach albumów o Warszawie nabywanych w minionym 50-leciu - jest naprawdę godna polecenia.
Jeszcze lepszymi - zarówno pod względem edycji, jak i zawartości merytorycznej są wydawnictwa firmowane przez Dom Spotkań z Historią...

 Pod koniec czerwca br. w DSH otwarto wystawę fotografii warszawskiej Zbyszka Siemaszki. Wyjątkowo - prawie natychmiast pojawił się album/katalog wystawy:


 Wystawę widziałem już dwa razy, album nabyłem - polecam.
A przy okazji - oglądanie takich wystaw, albumów - ujawnia kolejny poziom tytułowej "Magii fotografii". Okazuje się, że te zdjęcia - zrobione 40-, 50- czy 60-lat temu są wspaniałą inspiracją do współczesnego fotografowania.
Niektóre obiekty już nie istnieją, niektóre zmieniły się diametralnie, zmieniło się ich otoczenie lub wykorzystanie, inne - pozostają nieomal niezmienione - lub wyglądają "o niebo" lepiej niż w tamtych czasach, choć wtedy powstały. Można próbować - co wręcz uwielbiam - "przenieść się w czasie". Przy pomocy własnego zdjęcia.
Ot choćby to miejsce i zdjęcie...

 Gdy je zobaczyłem - nieomal natychmiast chciałem wsiadać w tramwaj i jechać z aparatem, by próbować "powtórzyć" kadr. Wiem, że to nierealne i to nie dlatego, że CDT teraz jest przerabiany. Siemaszko fotografował - najczęściej - Linhofem Technika 70 (w formacie 6x9). A jednym z Jego ulubionych obiektywów - właśnie do fotografii architektury warszawskiej był 65 mm Super-Angulon Schnieidera. Często kadrował - z wysokości (a to podnośnika, a to z dachu jakiegoś budynku). Tego powtórzyć nie dam rady, mimo, że do mojej Zenzy mogę podpiąć 65 mm obiektyw.
I kiedy tak planowałem najbliższy spacer - "śladami Siemaszki" - uprzytomniłem sobie, że - nie tylko ja, każdy z nas fotografujący swoje miasto - patrzy na nie inaczej. Nie trzeba "powtarzać" ujęcia. Co więcej - porównanie spojrzenia na ten sam obiekt to również nauka i przygoda.

 I pogrzebałem w swoim archiwum...
Nie znalazłem ujęć z podobnego kierunku - spacer będzie konieczny. :) .
Ale - i tu jest ten kolejny aspekt "Magii" - do historii tego akurat miejsca, zapoczątkowanej ponad 60 lat temu - mogłem dołożyć i swój akapit:





  Cdn - mam nadzieję, że nastąpi...

ps
A "szlakami zdjęć Zbyszka Siemaszki" z pewnością powędruję jeszcze nie raz. I nie tylko tymi śladami...