piątek, 18 sierpnia 2023

"wernisaże natychmiastowe"

 Na naszym (Lidy i moim) profilu facebookowym już kiedyś umieszczałem wpis poświęcony "wernisażom natychmiastowym". Przyszła pora by i w tym blogu coś na ten temat napisać.

Lubie fotografować aparatami typu Polaroid.
Fotografia natychmiastowa - tradycyjna - ma w sobie wszystko co tylko może mieć fotografia...
Widzimy coś, co zwraca naszą uwagę, coś co chcielibyśmy zapamiętać, a jednocześnie - chcielibyśmy się podzielić tym widokiem, skojarzeniem, przeżyciem estetycznym (i nie tylko) z innymi. Bliskimi i obcymi. I to "jak najszybciej". 

Tu i teraz.

Określenie „tu i teraz” nabrało, dzięki "odkryciu" fotografii natychmiastowej, przynajmniej dla mnie, zdecydowanie innej wymowy.
I właśnie owo „tu i teraz” zainspirowało mnie do stworzenia, na własny użytek, pojęcia „wernisaż natychmiastowy”. Wzorowałem się częściowo na pomyśle Tomka Sikory związanym z „galerią bezdomną”. Postanowiłem, by po zrobieniu kilku zdjęć – oczywiście w sytuacji gdy istnieje taka możliwość – spróbować zaprezentować owe zdjęcia (spójne tematycznie) w miejscu, w którym je wykonałem. Najczęściej w „wernisażu natychmiastowym” prezentuję 8 fotografii – bo tyle „odbitek” zawiera standardowy wkład do aparatu marki Polaroid.

„Wernisaże natychmiastowe” prezentowałem już na płocie otaczającym rogalińskie dęby, na zabytkowych dźwigach portowych szczecińskiej Łasztowni, na ławkach w parku, na parapetach okien, w przedziale jadącego wagonu, czy na sznurach do suszenia bielizny. Bardzo często - na zakończenie jakiegoś subiektywnego spaceru powarszawskiego - taki "wernisaż natychmiastowy" urządzam na stoliku w Domu Spotkań z Historią. 

Czasem jestem jedynym „widzem”, czasami, gdy miejsce jest bardziej publiczne, przygodni przechodnie oglądają prezentowane zdjęcia, czasem zapraszam znajomych lub rodzinę w konkretne miejsce.

Dokumentacja owych "wernisaży natychmiastowych" - to najczęściej filmik prezentujący poszczególne zdjęcia, czasem zdjęcie wykonane aparatem "telefonicznym", czasem - dodatkowo - zdjęcie Polaroidem lub innym aparatem.

Tych "wernisaży natychmiastowych urządziłem już około 50. 
Zapraszam...

(zdjęcia "telefoniczne" nie są podpisane - różne miejsca, różny czas, zdjęcie tytułowe - przedstawia jeden z pierwszych wernisaży - na płocie ogrodu w Rogalinie)...


















czwartek, 17 sierpnia 2023

Historia Ziemi, historia Warszawy, historia Muzeum, nasza historia...

 

Taki - mniej więcej - tytuł nadałem (roboczo) sobotniemu (12. 08) subiektywnemu spacerowi powarszawskiemu.
Tytułowe Muzeum - to Muzeum Ziemi PAN, które według zapowiedzi Prezesa PAN - do końca roku ma zostać "zlikwidowane". O "genialnym inaczej" pomyśle Prezesa PAN, który kłopoty finansowe rządzonej przez niego instytucji usiłuje zminimalizować wyprzedając na prawo i lewo co tylko mu się uda - dowiedziałem się 3 sierpnia via internet. Podpisałem petycję w obronie Muzeum.
A później - w ramach moich skromnych możliwości - zacząłem rozpowszechniać tę petycję - nie tylko w środowisku geologów.
Na ów subiektywny spacer - zapewne z powodu sezonu letniego - przyszło niewiele osób: Ania, Ola, Michał.
Obeszliśmy dookoła oba budynki Muzeum (w soboty ekspozycja jest niedostępna dla publiczności), a potem poszliśmy na spacer i pogaduchy.
Zdjęcia natychmiastowe - prezentowałem na "wirtualnym wernisażu natychmiastowym" na facebookowym profilu - teraz - przyszedł czas by je zaprezentować w nieco odmiennej formie.
A pod zdjęciami - "relacja" z konferencji prasowej, której udzielili "panowie" rządzący Muzeum.
Zapraszam...
PS. zdjęcia natychmiastowe: Polaroid SLR 680. Zdjęcia tradycyjne za czas jakiś...

---
Historia Ziemi, historia Warszawy, nasza historia...
ciąg dalszy - czyli relacja z konferencji...
    Właśnie wróciłem z konferencji prasowo-ogólnej przygotowanej przez Ministra od kultury, Prezesa PAN, Dyrektora Narodowego Muzeum Techniki i Władze Muzeum Ziemi. Wpis jest publiczny, więc powstrzymam się od publikowania konkretniejszej opinii na temat tego co wygady....- pardą, co mówili panowie Minister i Prezes.
    Wypowiedzi p. Dyrektora NMT i p. Dyrektor Muzeum były bardzo rozsądne - choć wyraźnie było słychać, że i tak - to o czym mówią to "kwiatek do kożucha".
Wyraźnie - po tej konferencji - widać, że nawet taka akcja społecznościowo-internetowa - może zmusić decydentów - jeśli nie do całkowitej zmiany pomysłów, to przynajmniej powoduje, że muszą się liczyć z zainteresowaniem "zwykłych ludzi". Tylko w trakcie samej tej konferencji - w wypowiedziach p. Ministra - pojawiały się zdania o "przemyśleniu koncepcji" przynajmniej cztery razy.
    Z wypowiedz p. Prezesa PAN dla - bodaj - Radia Kolor, która to wypowiedź była "zapalnikiem" uruchamiającym akcje podpisywania petycji - wynikało, że los Muzeum jest praktycznie przesądzony . Zbiory do magazynów - najlepiej w Krakowie, działka i budynki na sprzedaż - być może jakiemuś państwowemu podmiotowi (Prezes dosyć jednoznacznie wskazywał na Senat i Sejm RP). A jak już powstaną nowe pomieszczenia muzealne, na błoniach Stadionu, to się tam owe zbiory "przeniesie"
    Teraz - na konferencji - okazało się, że nikt niczego nie zamierzał nikomu sprzedawać, słowo "likwidacja', to tylko taki "chochlik", który znajduje się w przepisach, które "wiążą" p. Prezesa. A tak w ogóle - to może nie trzeba będzie niczego nigdzie przewozić, albo się przewiezie, ale tylko część. A może i Narodowe Muzeum Techniki - "wydzierżawi" od PAN zarówno budynki jak i teren. A może jeszcze jakoś inaczej. A w ogóle - to nikt niczego nie zamierzał i nie zamierza likwidować, może się zmieni "instytucja prowadząca", a może nie, może nazwa "Muzeum Ziemi" pozostanie nie zmieniona, a może muzeum stanie się częścią innej jednostki. Zbiorów może nie będzie trzeba dzielić, a może się jakoś podzieli.
"Wilk będzie syty i owca ujdzie z życiem" - już się za to zabieramy.
    A w ogóle - to już dawno się za to zabraliśmy, choć nie do końca za to - ale teraz doszliśmy do wniosku, że może "problem Muzeum Ziemi" się da "rozwiązać" właśnie dzięki temu, za co się już od dawna zabieramy.
    Docelowo - i to jest niezły pomysł na bardzo ogólnym poziomie - jak już zostaną wybudowane te muzea na błoniach - to zasoby Muzeum Ziemi "wejdą w skład" Narodowego Muzeum Techniki - i Przyrody. "Ale może będziemy musieli zmienić tę nazwę" - jak zaznaczył p. Minister.
     
    Bardzo istotnym elementem konferencji było to - że publicznie zostało powiedziane, iż muzeum - zwłaszcza takie jak Muzeum Ziemi - to nie tylko "eksponaty w gablotach". To zbiory dokumentujące przeszłość geologiczną Ziemi, to materiał "nad którym" cały czas pracują badacze, naukowcy z Polski i całego Świata. Z wypowiedzi p. Ministra i (co gorsze) p. Prezesa PAN - wynikało, że taki aspekt tego problemu jest im po prostu obojętny.
Nikt - bo zresztą oficjalnie takie pytanie nie padło - z oficjeli nie przyznał kiedy zapadła decyzja o zorganizowaniu tej konferencji. To, że media dowiedziały się o tej konferencji tydzień po rozpoczęciu zbierania podpisów pod petycją, to zapewne zwykły przypadek.
Panu Ministrowi nie udało się "zagadać" pytań dziennikarzy (zwłaszcza Pani Redaktor z TVN), mimo, iż co jakiś czas okraszał swoje wypowiedzi/odpowiedzi rozmaitymi przytykami. Ani razu nie padło nazwisko "Tusk", kilka razy - ale bardzo niemrawo - p. Minister usiłował się odwołać do przeszłości "przedpisowej". Nie było to specjalnie przekonywujące.
    Przed rozpoczęciem konferencji p. Adam Przywara (autor petycji i główny jej organizator) w gronie sygnatariuszy wręczył obu panom zarówno petycję jak i 350 stron wydruku z podpisami.
    Na plus organizatorom trzeba przyznać, że "nie uciekali" przed pytaniami, a nawet odpowiadali na pytania zadawane nie tylko przez dziennikarzy, ale i np. pracowników Muzeum, czy zwykłych uczestników konferencji, choć odpowiedzi głównie udzielali pp. Prezes i Dyrektor NMT.
 
    Zbieranie podpisów ma nadal trwać, a przedstawiciel sygnatariuszy zapewnił zarówno p. Ministra jak i p. Prezesa PAN, że "społeczeństwo będzie patrzyło im na ręce".
 
Oczywiście - zrobiłem kilka zdjęć "tradycyjnych" - jeśli uda mi się dziś, lub jutro (święto!) wywołać, to może jeszcze w tym tygodniu niniejsza "relacja" zostanie o nie uzupełniona.

wtorek, 25 lipca 2023

jednokadrowe rozmyślania (12)

Podobno z tego się wyrasta, 
podobno to z czasem się zmienia.
Ty się nie zmieniaj, już taki zostań,
ty nie wyrastaj z marzenia.

Choćby ci było z nim niewygodnie,
choćby nawet z nim było źle ci,
to je troszeczkę, odrobinkę odmień,
ale go nie wyrzucaj na śmieci.
 
Będą mówili, żeś jeszcze dziecinny, 
będą się może śmieli,
a ty się z nimi nie licz,
ty bądź taki, jaki jesteś - nie inny.
 
I gdybyś nawet nie mógł sprostać
światu, co zmienia się i zmienia,
to nic się nie martw, taki już zostań -
 
ty nie wyrastaj z marzenia...

 ---

tekst: Joanna Kulmowa
wybór: Lidia Maląg
fotografia: Grzegorz Barczyk

 

jednokadrowe rozmyślania (11)

 Wielka woda

Na początku twoim światem jest matka. 

Potem twój „kosmos” rozrasta się nieskończenie, by pewnego dnia zatrzymać się nad brzegiem wielkiej wody. Wielu zawraca, niektórzy próbują obejść, nieliczni doznają zaś tego dręczącego pragnienia poznania niewiadomego, jak Izabela pragnąca zbliżyć się tak do Boga, by móc dotknąć jego istoty. 

Niepokój rzeczy wielkich zmusza do poszukiwań, więc kiedy spotykasz swoją Izabelę, wsiadasz na własną Santa Marię i wyruszasz do kresu oceanu, by zobaczyć, co jest za krawędzią.

Lecz wielka woda to tylko kolejne rozczarowanie: nie można dotknąć Boga, nie da się spojrzeć „za krawędź”. Pozostaje powrót do źródeł. 

Ocean obmyje cię kolejnym przypływem porywając spod stóp ostatnie ziarnka piasku…

---

sierpień 2018; aparat: Zenza BRONICA SQ-A, obiektyw: ZenzanonS 1:4.5, f=200 mm, z ręki, czas 1/15 sek., f11.0, ISO 80 (Ilford FP4+), wywołanie negatywu: wywołanie własne (Ilfotec DD-X, 9 min.), digitalizacja negatywu i "cyfrowa ciemnia".

tekst: Lidia Maląg; 
fotografia: Grzegorz Barczyk


niedziela, 23 lipca 2023

jednokadrowe rozmyślania (10)

 Bez tej miłości


Był rok 1980, sierpień, a ja gdzieś w Luizjanie, z polskim węglem w ładowni PŻM-owskiego trampa. Postój na tyle długi, że zdążyłam zaprzyjaźnić się z niemal całym tubylczym shipservicem, ba, nawet rozważałam propozycję pracy, bo potrzebowali akurat kogoś z francuskim.

Zachwycający Nowy Orlean, zdumiewająca Missisipi z aligatorami spacerującymi przy szosie jak dziki po Wrocławiu, mieszkanie za 400 dolarów miesięcznie i „życie” za grosze, jak to w USA. Pokusa. „Tam” przecież nic się nie zmieni, będzie powtórka z 1970, apotem dalej to samo. 

Zostaję?

 W Radiu Ameryka wiadomości malujące czarne obrazy, oczami wyobraźni widzę już krew na ulicach. Zostaję? 

Do Szczecina zawinęliśmy na początku września. Trwały strajki, do pracy na kamasz i godziny w kolejkach po cokolwiek. Bo nie zostałam. 

Dlaczego nie zostałaś – zapytał ojciec, gdy obładowana wszelkim amerykańskim dobrem dotarłam do domu. Uśmiechnęłam się durnowato, bo przecież by nie zrozumiał – a może jednak?
 

Bo jak opowiedzieć taki sen, gdzie siedzisz na jakimś Turbaczu i gapisz się na tę najpiękniejszą w świecie kratę pól, snopki zżętego zboża i wijącą się rzekę? I jedziesz dziurawą wąziutką asfaltówką między wierzbami Szopena. Jak wyrzec się tego wszystkiego za kilka dolarów więcej? 

„…Bez tej miłości można żyć, mieć serce suche jak orzeszek, malutki los naparstkiem pić…”


Tylko że ja nie potrafiłam, ja „…nie będę ptakiem wypłoszonym, ani jak puste gniazdo po nim.”


 styczeń 2018; aparat: Zenza BRONICA SQ-A, obiektyw: ZenzanonS f:2.8, f=80mm, z ręki, czas 1/15 sek., f11.0, ISO 400 (Ilford HP5+), wywołanie negatywu i opracowanie obrazu: wywołanie własne: Ilfotec DD-X (1+4, 9.0 min.), digitalizacja negatywu i "cyfrowa ciemnia".

tekst: Lidia Maląg; 
fotografia: Grzegorz Barczyk 
Cytaty z W. Szymborskiej, "Gawęda o miłości ziemi ojczystej."

 

sobota, 22 lipca 2023

jednokadrowe rozmyślania (9)

 

Za głosem
 
Jest w górach taka niezwykła moc, że im dalej, im wyżej idziesz, tym mniejsze stają się twoje problemy. Kiedy nad tobą już tylko niebo, wypełnia cię spokój. Otulony ciszą, z chmurami u stóp czujesz, że Bóg jest na wyciągnięcie ręki i mógłbyś mu powiedzieć wszystko. 
 
Nie mówisz jednak, bo przecież wiesz, że ma ważniejsze sprawy na głowie
niż twoje z życiem potyczki. Wystarcza ci, że świat który stworzył, jest taki piękny. Przysiadasz utrudzony, a wzrok wędruje dalej, hen, gdzieś za horyzont, gdzie czeka twoja tęcza. 
 
Kiedy nadejdzie twój czas, ruszysz w jej stronę jak w kolejną górską
wyprawę, troski porzucając na ziemi. Swoim zwyczajem pójdziesz sam zabierając jedynie najpiękniejsze widoki ze szczytów…
 
Ale to jeszcze nie dziś, nie teraz, 
Dziś idź, za głosem serca idź.
 
---

wrzesień 2015; aparat: Zenza BRONICA SQ-A, obiektyw: ZenzanonS 1:2.8, f=80 mm, z ręki, czas 1/125 sek., f8.0, ISO 80 (Ilford FP4+), wywołanie negatywu i opracowanie obrazu: wywołanie własne (Rodinal: 1+50, 7.5 min.), digitalizacja negatywu i "cyfrowa ciemnia".

 tekst: Lidia Maląg
fotografia: Grzegorz Barczyk
 

czwartek, 20 lipca 2023

jednokadrowe rozmyślania (8)

 

***
 
Okno
 
W niedzielę, po powrocie z kościoła, stawiała tu jeszcze ciepłą drożdżówkę. Wstawała do świtu, żeby ciasto było gotowe na czas. 
 
Wtedy na oknie wisiała jeszcze zazdrostka
z angielskiego haftu ukrochmalona na sztywno... Siadali tu razem. On zjadał najpierw kruszonkę rozsypując okruszki na wyszorowane do białości deski pełne śladów długiego użytkowania, ona odłamywała kolejne kęsy trzymając talerzyk pod brodą, bo
przecież to ona tu sprzątała… 
 
Patrzyli razem na korony jabłoniowego sadu
odmierzające czas zgodnie ze zmianami pór roku – białe wiosną, jak orszak panny młodej, uginające się pod ciężarem czerwonych jabłek latem, a jesienią znów lekkie w zielono-złotej szacie. Tylko zimą nie lubili patrzeć na smutne nagie gałęzie, przypominające o nieuchronności przemijania. A gdy dzwonili na sumę, on otwierał
książeczkę i odmawiali razem Anioł Pański. 
 
 Wcześniej stół stał pośrodku, bo i gromadka ich siadała do jedzenia, a potem już nie było trzeba, bo rozpierzchli się wszyscy gdzieś w świecie, a oni przez chwilę byli jak te
jesienne jabłonie.
 
Przepadła zazdrostka w motyle z dziurek i miejsce to już ich nie pamięta…
 
 
---

maj 2015; aparat: Zenza BRONICA SQ-A, obiektyw: ZenzanonS 1:2.8, f=80 mm, z ręki, czas 1/4 sek., f5.6, ISO 125 (Ilford FP4+), wywołanie negatywu i opracowanie obrazu: wywołanie własne (Rodinal: 1+50, 7.5 min.), digitalizacja negatywu i "cyfrowa ciemnia".
[skansen w Kolbuszowej] 

 tekst: Lidia Maląg
fotografia: Grzegorz Barczyk