niedziela, 27 września 2020

Bieszczady, Bieszczady... czyli można nie tylko w Tatry... (cz.1)

 Tegoroczne wakacje - z przyczyn zrozumiałych wyglądały nieco inaczej niż - nawet - wiosenny wyjazd na narty, o zeszłorocznym pobycie w Tatrach nawet nie wspominając.

Ale - generalnie - wyjazd się udał :)


Zakwaterowanie znaleźliśmy (via internet oczywiście) niedaleko Leska (zdjęcia powyżej). A po przyjeździe zaczęliśmy aktywnie odpoczywać :) Na "pierwszy ogień" poszły okolice miejscowości, w której kwaterowaliśmy no i oczywiście samo Lesko...


Lesko - to poza synagogą - dwa zabytkowe cmentarze. Jeden żydowski, z ponad dwoma tysiącami macew, z których najstarsza datowana jest na koniec XVI wieku i drugi - odrestaurowany w 1995 roku cmentarz wojenny z I Wojny Światowej, na którym w zbiorowych mogiłach pochowano około 600 poległych żołnierzy. Przy pochówku chowano wszystkich po żołniersku, w zbiorowych mogiłach.  Podobno ten element etosu rycerskiego miał miejsce - właśnie na tym cmentarzu - po raz ostatni w historii. 


sobota, 19 września 2020

totalna amatorszczyzna...

Jeśli prawdą jest, że "potrzeba jest matką wynalazku", to co jest "matką" (albo "ojcem") - działań zupełnie niepotrzebnych? Wymyślanych tylko i wyłącznie dla przyjemności wymyślającego...

Nie mam pojęcia - może hobby?

Tak czy inaczej.

Od czasu, gdy zaprzestano produkcji wkładów polaroidowych (fotografia natychmiastowa), z trudem zdobyta "polaroidowa przystawka" do mojego ulubionego aparatu (Zenza BRONICA SQ-A) - straciła rację bytu. Kilku Kolegów z TWSA (i innych zapaleńców), którzy tak jak ja posiadają "przystawki polaroidowe" do rozmaitych typów aparatów średnioformatowych, a którzy oprócz owych przystawek, posiadają również zdolności manualne i zmysł inżynierski - kombinowało jak przerobić owe przystawki, by można było wykorzystywać w nich współcześnie produkowane wkłady polaroidowe. 



Stworzenie mechanizmu, który działałby - w Zenzie - podobnie jak działa w dowolnym aparacie systemu Polaroid - przekraczało jednak moje możliwości. 

 Swoją miłość do fotografii natychmiastowej - realizowałem zatem przy pomocy "uczciwych" aparatów tego typu. 

 Ale - jakiś "robaczek" cały czas gdzieś tam wiercił "dziurę" - na temat opisany powyżej. W końcu - rzecz sprowadza się do prostego zadania: włożyć wkład polaroidowy do aparatu innego typu - naświetlić odpowiednio - spowodować uruchomienie "chemii" umieszczonej we wkładzie; a co się z tym wiąże - uruchomić proces zmiany obrazu utajonego w rzeczywisty (wywołanie) i utrwalenie uzyskanego obrazu. 

 Jeśli nie potrafię doprowadzić do automatycznego działania - może uda się wykonać ten proces "krok po kroku"?

 Jeden z pracowników Zakładu Fotograficznego "Czarno-białe" (ogromne dzięki!!!) opowiedział mi o tym jak korzysta z wkładów polaroidowych właśnie w tym celu - ale pojedynczych. A pojedynczych jednak nie ma w handlu...

Algorytm działania okazał się prosty:

1. wyjąć pojedynczy "negatyw" polaroidowy ze zbiorczego opakowania (bez uruchamiania "chemii" no i oczywiście bez naświetlenia;

 
 
Punkt pierwszy nie stanowi żadnej trudności :) Wypchnięcie (delikatne) pojedynczego "negatywu" to wyłącznie kwestia wprawy. 

2. umieścić ów pojedynczy "negatyw" - w "polaroidowej przystawce" aparatu;


Zapewne zwykłym zbiegiem okoliczności - "negatyw" Polaroida typ 600, pasuje idealnie do uchwytów, w które wkładane były oryginalne wkłady polaroidowe (w przystawce do Zenzy BRONICI SQ-A). Pozostaje jedynie dociśnięcie kartonika do powierzchni przystawki, w której wycięty jest otwór (ja wykorzystałem lekko zmodyfikowaną myjkę)...
 
Przy wkładaniu kartonika, należy pamiętać, by włożyć go właściwą stroną!!!

3. wykonać zdjęcie;

4. wyjąć naświetlony "negatyw" polaroidowy i w jakiś sposób doprowadzić do uruchomienia procesu wywołania i utrwalenia (czyli doprowadzić do rozprowadzenia "chemii" - po powierzchni światłoczułej); Sposób na to "jakieś" doprowadzenie do uruchomienia i rozprowadzenia "chemii" - jest równie prosty.


Naświetlone zdjęcie należy wyjąć z przystawki, delikatnie włożyć do (przygotowanej wcześniej) pustej kasety polaroidowego wkładu i tę kaset włożyć do (przygotowanego wcześniej :) ) aparatu typu Polaroid. Po zamknięciu klapki zabezpieczającej zadziała system aparatu i zdjęcie zostanie automatycznie "wypchnięte" poprzez rolki dociskowe (które uruchomią rozprowadzanie "chemii"). Podczas wszystkich operacji związanych z wkładami polaroidowymi należy bardzo uważać, by nie chwycić ich za tę część, w której zmagazynowana jest "chemia"...

I voilà! - zdjęcie mamy gotowe...

Żeby nie było zbyt prosto. Wszystkie opisane powyżej czynności (poza samym fotografowaniem) należy wykonać w ciemności, by nie naświetlić polaroidowego "negatywu". Albo w ciemni, łazience, etc. - albo, jeśli chcemy robić zdjęcia w plenerze - przy użyciu rękawa ciemniowego...

A oto wyniki takiej "zabawy"...


Tak wyglądają polaroidowe zdjęcia po przejściu opisanego powyżej procesu. Oczywiście - warto po zdigitalizowaniu obrazów - opracować je w formie "normalnej". 

Efekt ostateczny...

Prawda, że "fajne"? :)

Wszystkie zdjęcia (poza kolorowymi - pochodzącymi z aparatu cyfrowego) zostały zrobione aparatem Zenza BRONICA SQ-A, z obiektywem ZenzanonS, 1:2.8, f=80 mm, przy użyciu wkładów polaroidowych typu: Polaroid B&W 600. Digitalizacja i opracowanie obrazów: "cyfrowa ciemnia".
Wszystkie powstały podczas "testowego" spaceru powarszawskiego w okolicach Parku Skaryszewskiego i ul. Podskarbińskiej na Grochowie :)

 






piątek, 21 sierpnia 2020

"fotograficzne kanapki" - czyli wielokrotna ekspozycja grupowa (cokolwiek to znaczy)

  

Grzegorz (oba kadry)

Wielokrotna ekspozycja to temat, który mnie (a jak przypuszczam nie tylko mnie) interesował od dawna. Przede wszystkim - wielokrotna ekspozycja przypadkowa. Wynikająca z gapiostwa, braku uwagi, przypadku.

Oczywiście - wiem, że są fotografowie, artyści, którzy potrafią zaplanować - i zrealizować - takie twórcze zamierzenie. A wtedy - "klękajcie narody". Od dobrych, świadomych fotografii wykorzystujących wielokrotną ekspozycję trudno oderwać wzrok. Rozbudzają wyobraźnię, pozwalają nie tylko zobaczyć obraz czyimiś oczami, ale również - zrozumieć myśli, odczucia fotografującego.

 Całkiem niedawno wielkim powodzeniem cieszyła się – nie tylko w Warszawie – wystawa zdjęć wielokrotnej ekspozycji autorstwa Michała Buddabara pt. „Multiekspozycja”. Zresztą - na rozmaitych fotograficznych portalach i forach dyskusyjnych kwestia „kanapek” – pojawia się praktycznie „od zawsze”.

W przypadku wielokrotnej ekspozycji powstającej przypadkiem - sprawa jest nieco trudniejsza. 

Do takich fotografii można próbować - post factum - dopisać, dopowiedzieć interpretację. Nie zawsze jednak się to udaje, często jest wręcz niemożliwe - zdjęcia nałożone na siebie pasują jak przysłowiowy wół do karety, albo jeszcze mniej :). Lecz gdy zadziała "przypadek" - to wtedy nawet najlepsza, zaplanowana "kanapka" - nie zachwyci tak, jak przypadkowo stworzona praca...

W wyniku rozmaitych rozmów prowadzonych w grupie "Analogowo" (grupa gromadzi miłośników fotografii "analogowej" - cokolwiek to znaczy) oraz dyskusji podczas kolejnych spotkań TWSA (Towarzystwo Warszawskich Spotkań Analogowych) postanowiliśmy rozpocząć wspólną zabawę pod nazwą „kanapkowy Start”. Chcieliśmy się przekonać, czy "sprowokowanie" przypadkowych "kanapek" jest możliwe i czy da jakieś ciekawe, możliwe do interpretacji "ideologicznej" efekty...

Niedawno - z opóźnieniem spowodowanym ogólnoświatową sytuacją pandemiczną - zakończyła się druga edycja tej zabawy.

Zasady realizacji: 

Do klasycznej lustrzanki dwuobiektywowej (Start B - edycja I, Start 66S - edycja II) został założony negatyw czarno-biały ( Ilford HP5+ - edycja I, Ilford Delta 400 - edycja II). Zadaniem każdego z uczestników było wykonanie dwóch zdjęć. Oczywiście naświetlonych zgodnie z ogólnymi zasadami (ISO 400) i indywidualnymi preferencjami. Zaczynający – robił jedno zdjęcie, NIE przewijał negatywu i przekazywał kolejnej osobie aparat. Druga osoba, po otrzymaniu „kanapkowego Starta” – robiła zdjęcie, przewijała negatyw i robiła zdjęcie kolejne. I przekazywała aparat następnej osobie. Założeniem było nieinformowanie kolejnej osoby fotografującej o temacie swojego zdjęcia...
W ten sposób, każdy z uczestników wykonał dwa zdjęcia – jedno nakładające się na zdjęcie poprzednie, i drugie, będące swoistym „podkładem” pod kolejne. Przy opisie zdjęć zachowana jest kolejność fotografowania – pierwszy wymieniony jest Autor „podkładu”, drugi – zdjęcia przykrywającego. Po wykonaniu zdjęć – aparat wrócił do mnie, negatyw został wywołany w Ilfotecu DD-X, następnie został zdigitalizowany. Poszczególne zdjęcia zostały opracowane w „cyfrowej ciemni” – tak by w maksymalny sposób „wyciągnąć” oba zapisane obrazy. Oczywiście tam, gdzie było to możliwe. [w przypadku jednego zdjęcia w programie graficznym został wykonany retusz wyjątkowo długiej niteczki, która uplasowała się nieomal centralnie, poza tym na zdjęciach nie był robiony żaden retusz „odpypciowujący”].

W obu edycjach zasady nie ulegały zmianom, zmiana aparatu podyktowana była wyłącznie względami technicznymi. 

W edycji pierwszej brali udział następujący członkowie TWSA:
w kolejności robienia zdjęć: Grzegorz (Jaskiniar), Janek, Adam, Sławek, Wojtek, Marek, Krzysztof, Nam, Daniel, Basia.

Grzegorz - Janek
Janek - Adam

Adam - Sławek
Sławek - Wojtek
Wojtek - Marek
Marek - Krzysztof
Krzysztof - Nam
Nam - Daniel
Daniel - Barbara
Barbara - Grzegorz
A tak prezentował się "główny bohater" pierwszej edycji - Start B (sfotografowany aparatem wykorzystanym do edycji II)

Kolejna - II edycja zabawy miała ruszyć bezpośrednio po zakończeniu pierwszej , czyli w marcu 2020 roku. I - generalnie - ruszyła. Sytuacja na Świecie i w Polsce (w związku z pandemią) spowodowała, że od samego początku pojawiły się problemy - najpierw w ogóle z robieniem zdjęć (ograniczona została możliwość przemieszczania się), później trudności związane były głównie z kontaktami pomiędzy kolejnymi uczestnikami zabawy. 

Ostatecznie, po rozmaitych perturbacjach, w II edycji wzięli udział następujący członkowie TWSA (kolejność zgodna z kolejnością fotografowania):
Grzegorz, Basia, Krzysztof, Janek, Andrzej, Marek, Dominika, Sławek i Daniel.

Ze względu na "braki kadrowe" negatyw kanapkowy został dokończony podczas jubileuszowego - L (50) spotkania TWSA, które miało miejsce w sierpniu 2020, w Warszawie na Placu Grzybowskim (i w okolicach). 

Grzegorz - Basia
Basia - Krzysztof
Krzysztof - Janek
Janek - Andrzej - Marek - Dominika
komentarz: - prawdopodobnie trudności w ręcznym "zmuszaniu" Starta 66S do wykonania wielokrotnej ekspozycji spowodowały, że na tym zdjęciu (powyżej) nałożyło się aż (prawdopodobnie) 6 (słownie: sześć) ujęć. Multi-wielokrotna ekspozycja.

Dominika - Sławek
Sławek - Daniel
Kolejne "kanapki" - powstały podczas wspomnianego L spotkania TWSA. W ich przypadku nie do końca było możliwe zagwarantowanie, że kolejni fotografujący nie wiedzieli nic o temacie zdjęcia poprzednika... :)

Daniel - Janek
Janek - Grzegorz
Grzegorz - Sławek
uczestnicy L spotkania TWSA (Grzegorz (?) - Daniel (?)
Grzegorz (oba zdjęcia)
Grzegorz (oba zdjęcia)

Interpretację efektów naszej zabawy - pozostawiamy oglądającym. Bardzo możliwe, że po raz kolejny "kanapkowy Start" ruszy do dzieła. 

A tak prezentował się bohater II edycji zabawy - tuż po tym, kiedy stałem się jego właścicielem:

 Jako zdjęcie "tytułowe" - oraz kończące - zamieszczam fotografie (oczywiście "kanapki"), które zrobiłem podczas testowania Starta 66S (przed wykorzystaniem go w zabawie.

Dziękuję za uwagę, zapraszam do oglądania. :)

Grzegorz (oba kadry)

ps. do tematu zapewne wrócę - zebrało się już kilka mniej lub bardziej nieświadomych "kanapek" i spróbuję się nimi pochwalić...